رفت بيان استحالت آن كى يكى ازيشان علّت ديگر باشذ ، يا « 1 » واسطهء مطلقه « 2 » در وجود ديگر . و جوهر « [ ى ] » نفسانى هم نباشذ ، و الّا متعلّق باشذ بجسم ، و فاعليّت او من حيث هو كذلك بواسطهء جسمى باشذ كى بأو متعلّق است ، و ما سخن در آن گوئيم كى آن جسم ازو صادر شذه است ، و لابدّ باشد از انتهاء در آخر امر « 3 » بعقلى كى او مصدر اجسام باشذ بعد از واجب الوجود . و كيفيّت اين مصدريّت آنست : كى مبدأ مفارق ازو فايض مىشود وجود هيولى باعانت « 4 » صورت من حيث هي « 5 » صورة ما لا من حيث هي هذه الصّورة المعيّنه ، - جه اگر من حيث [ هو ] بعينها « 6 » بوذى هيولى باقى نماندى بعد از مفارقت آن صورت بعينها ، و صحيح نبودى تعاقب صور بر هيولى واحده ، و كونه صورة ما امرى واحد نيست بعدد ، بس كافى نباشذ در وجود هيولى كى واحدست بعدد ، و ازين است كى هيولى در وجود خويش مفتقر شذ ( ه ) بواحدى بعدد - دايم الوجود غير صورت - كى مفتقرست « 7 » بهيولى بوجه ما : خواه جايز باشذ مفارقت صورت از هيولى ، و خواه جايز نباشذ ، و مضاف « 8 » شوذ به آن واحد صورت من حيث طبيعتها النّوعيّه « 9 » ، و مجتمع شوذ از هر دو علّتى « 10 » تامّه هيولى را مستمرّة الوجود با او . و آن مبدأ نظير شخصى باشذ كى استبقاء سقفى كند بدعامات متعاقبه - كى ازالت يكى مىكند - و اقامت ديگرى بدل آن ، - و آن

--> ( 1 ) - با - اصل . ( 2 ) - معلقه - اصل . ( 3 ) - در احرام - اصل - م . ( 4 ) - يا غايت - م . ( 5 ) - هو - اصل - م . ( 6 ) - كذا و الظاهر : من حيث تعيّنها . ( 7 ) - مفيدست - م - غير مفتقر - مب . ( 8 ) - منضاف - م . ( 9 ) - الشرعيّه - اصل . ( 10 ) - و علتى - م .